Nadwyżka podaży pracy nad popytem na pracę przy płacy W2 będzie wpływała na obniżenie płacy realnej do poziomu Wx, zaś niedobór pracowników w stosunku do popytu na pracę będzie podbijał płace do poziomu Wx. W pierwszym przypadku przy płacy realnej W2 równej produkcyjności krańcowej, przedsiębiorcy zatrudnią tylko L2, zaś pracownicy chcieliby uzyskać pracę w rozmiarach L3. W drugim zaś przypadku, przy płacy realnej W3 równej produkcyjności krańcowej, przedsiębiorcy mogliby zatrudnić pracowników w wielkości L3, pracownicy jednak byliby gotowi podjąć pracę tylko w rozmiarach L2.
Ten stan równowagi nie może być trwały i dopóki będzie się utrzymywać jakakolwiek różnica między płacą a wartością krańcową produktu pracy, dopóty będą działały mechanizmy korygujące. Będą one prowadziły bądź do obniżenia płacy, bądź do jej wzrostu do poziomu W1( przy którym gotowość do podjęcia pracy będzie równała się gotowości jej zatrudnienia przy poziomie płacy realnej równej krańcowej produkcyjności pracy. Płaca realna będzie się utrzymywała na poziomie równowagi w punkcie E tak długo, jak długo nie zmieni się położenie krzywej podaży pracy i popytu na pracę.